Er bestaat anekdotisch bewijs dat paardenbezitters en dier\u0002enartsen vele jaren lang geprobeerd hebben de door hoefs\u0002meden toegepaste bekap- en beslagtechnieken te be\u00efnv\u0002loeden in de richting van kortere tonen in de overtuiging dat dit de spanning op de buigpezen van de voorbenen zou verlagen en de kans op peesletsel zou verminderen. Wat nu echter precies een \u201clange toon\u201d is, werd nooit consis\u0002tent gedefinieerd. De tonen van paarden met grote, platte hoeven worden vaak als lang beoordeeld. Van een paard
\nwaarvan de hoef van de dorsale hoefwand (DHW) relatief klein is, zegt men ook vaak dat het een lange toon heeft, hoewel dierenartsen precies diezelfde toon als kort of nor\u0002maal kunnen beschrijven in geval van een hoef met een grotere DHW hoek.<\/p>\n
Stashak (2008) heeft gezegd zegt dat weke koten en een verkeerde hoefbewerking\/beslag (te kort beslaan, lange toon\/lage verzenen, kleine hoefhoek, stoten of bokhoeven) de kans op peesletsels kunnen vergroten. Vanouds werd aangenomen dat tonen die als te lang worden beschreven altijd zullen leiden tot een grotere spanning op de achter\u0002ste pezen gedurende de beweging (Mattinson, 1922). Elke centimeter toonlengte in een doorsnee volbloed resulteert bijvoorbeeld in een op de pezen uitgeoefende kracht van 50 kg (Weller, 2016). Voor paarden met asymmetrische ho\u0002even lijken de grootte van de voet en de DHW hoek echter
\nbelangrijkere factoren te zijn wat betreft de kans op peeslet\u0002sels. Asymmetrische voeten zijn een veel voorkomend verschijnsel bij paarden, wat niet altijd betekent dat een paard een bokhoef heeft. Asymmetrische hoeven worden gedefinieerd als een paar tegenovergestelde voeten die er niet hetzelfde uitzien; de ene voet lijkt groter dan de ande\u0002re, waarbij de kleinere voet vaak vierkanter van vorm is en steiler lijkt te zijn. In mijn persoonlijke ervaring treden let\u0002sels van de oppervlakkige buigpees bij paarden gewoonlijk op in de ledemaat met de kleinere, steilere voet. Onderzoek heeft aangetoond dat de kleinere voet kwetsbaarder is, wat
\nerop wijst dat paarden minder risico lopen op zwaar spi\u0002er- en botletsels in de voet met een groter zooloppervlak (Kane, 1998).<\/p>\n
Conclusie<\/strong>
\nDe conclusies die men uit deze studie kan trekken zijn:<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/farriersjournal.nmprojekte.de\/wp-content\/uploads\/2018\/01\/189-Figure2-neu.jpg\")
<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"